Şimdilerde, özsel olarak devasa bir çelişkiyi barındıran bir söylemin gölgesi altında, doğruluktan çok özgürlükten, haklardan çok demokrasiden ve hakkaniyetten çok adalet kurumlarının kutsallığından dem vuruluyor.

Fabrikalarda ve tarlalarda insan gücünün yerini makinelerin alması gibi, bir bütün olarak yaşamda da insanların yerini makineler alıyor. Sözde hiç eksik olmayan bir telaşın içinde

Zihninizde, evinde dışarısını seçik bir açıyla görmeye yarayan bir odanın penceresinin önündeki iskemleye yerleşmiş bir senarist imgesi canlandırın. Elinde kalemini ve defterini hazır bulunduran ve

Adelbert von Chamisso’yu pek kimse bilmez, haliyle onun ünlü öykü kahramanı Peter Schlemihl’i de bilen pek fazla insan yoktur. Ama, söz konusu öykünün işlediği motif

Kendine bakma ve kendini görme durumunun yarattığı şaşkınlığın, kendini tanıma ve kendini kavramada arz ettiği önem nedir? Sözgelimi, konuyla ilgili bilinen ünlü öykülerden biri olan,

İkinci kattan başlanan bir inşaatla karşılaşan kimse yoktur. Çünkü bu durum bir imkânsızlığa tekabül eder. Bununla birlikte söz konusu olan inşaat bir düşünce alanında gerçekleniyorsa,

Aklı başında herkes şu soruyu soruyor: Bu işin sonu nereye varacak? Daha ne kadar, özgürlükten, demokrasiden, haktan, hukuktan söz eden insanlar –kendi adlandırmalarıyla seçilmiş temsilciler–

Modernize olarak kendini yenilediği öne sürülen kapitalizm, Hobbes’un Leviathan’ına doğru hızlı adımlarla ilerliyor. Sözgelimi, grev yapan işçiler işlerinden uzaklaştırılıyor. Böylece sinmeleri ve korkmaları hedefleniyor. İşverenler,